زندگی

     رُز عشق

بیا با افق مهربانی کنیم

غم پونه را آسمانی کنیم

بیا توی نقاشی قلبمان

رُز عشق را ارغوانی کنیم

  مشرق عشق

در مشرق عشق دشت خورشید تویی

در  باغ  نگاه  یاس  امید  تویی

در بین هزار پونه آن کس که مرا

چون روح نسیم زود فهمید تویی

                                                 مریم

به یادت

تو با یک جرعه از دریا ی یادت            میان باغ قلبم جا گرفتی

تو با یک انعکاس نقره ای رنگ            مجال ناز از رعنا گرفتی

تو چون یک هدیه ی فیروزه ای رنگ     مرا بر قایق رویا نشاندی

وبا یک لطف،یک لبخند ساده             مرا به سرزمین عشق خواندی

تو  دیوار  میان  قلب ها  را                به رسم آسمانی ها شکستی

وچون حسٌی غریب و واژه ای سرخ     میان دفتر روحم نشستی 

 تو دریایی ترین ترسیم یک موج           تو تنها جاده ی دل تا خدایی

تو مثل شوق یک کودک لطیفی          تو مثل عطر یک گلدان رهایی

تو مثل نغمه ی موزون باران               به روی اطلسی ها نازنینی

و تا وقتی که روحم مال اینجاست       به روی صفحه ی دل می نشینی

                                                                            مریم

و بعد از رفتنت

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی،ترا با لهجه ی گل های نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

تورا از بین گل هایی که در تنهایی ام روئید،با حسرت جدا کردم

وتو در پاسخ آبی ترین موج تمنٌای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی رویایی

ومن تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو رو دردشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت

ومن بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشم هایم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید

وا کردم

نمی دانم چرا رفتی

نمی دانم چرا،شاید خطا کردم

وتو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا،تا کی،برای چه،

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریای ترک برداشت

وبعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

وگنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد

وبع از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس بارانی بود

وبعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست

خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

کسی فهمید تو نام مرا ار یاد خواهی برد

ومن با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام

برگرد !

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد ازاین همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت:

تو هم درپاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

ومن در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردی

کنار انتظار که بدون پاسخ و سردست

و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا؟شاید به رسم و عادت پروانگی مان

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

                                                                            مریم

 تولد

لبخند زدی و آسمان آبی شد

 شب های قشنگ مهر مهتابی شد

پروانه پس از تولد زیبایت

 تا آخر عمر غرق بی تابی شد

                                                        مریم

  مي توان 

مي توان در كوچه هاي زندگي                    پاسخ لبخند را با ياس داد

مي توان جاي غروب عشق را                     به طلوع ساده ي احساس داد

مي توان در خلوت شب هاي راز                  فكر  رسم  آبي پرواز  بود

مي توان تا فرصت ادراك هست                   با خلوص ياس ها هم راز بود

مي توان با لهجه ي سرخ دعا                    مدتي با آسمان خلوت نمود

مي توان با حرفي از جنس بلور                 شوق را به هر دلي دعوت نمود

مي توان در آرزوي كودكي                       با حضور يك عروسك سهم داشت

مي توان گاهي به رسم يادبود                در دلي يك شاخه نيلوفر گذاشت

مي توان از شهر شب ها گذشت             عابر پس كوچه هاي نور بود

مي توان همسايه ي مهتاب شد             فكر زخم غنچه اي رنجور بود

مي توان با لطف دست پنجره                 مهربان گنجشكها را دانه داد

مي توان وقتي خزان از ره رسيد             يك كبوتر را به كنجي لانه داد

مي توان در قلب هاي بي فروغ             لحظه اي برقي زد و خورشيد شد

مي توان در غربت داغ كوير                   گاه  آن  ابري كه مي باريد

                                                                                        مريم 

آه بر دیوار سخت سینه ام گویی ناشناسی مشت می کوبد.

«باز کن در ...اوست» من به خود آهسته می گویم باز هم رویا ،

آن هم این سان تیره و در هم بایداز داروی تلخ خواب عاقبت

 بر زخم بیداری نهم مرهم.

پلک بر دیوار سخت سینه ام گویی ناشناسی مشت می کوبد:

«باز کن در ... او ست»

دامن از آن سر زمین دور،بر چیده /ناشکیبا دشتهای را در نور دیده.

«باز کن در...اوست»

آسمان را به دنیال تو گردیده /در ره خود خسته و بی تاب /

یاسمن هارا به بوی عشق بوییده بال های خسته اش

 در تلاش گرم هر نسیم رهگذر با مهر بوییده.

«باز کن در...اوست»

اشک حسرت می نشیند بر نگاه من /

رنگ ظلمت می درد در رنگ آه من.

پلک من با خشم می گویمباز هم رویا/

آن هم این سان تیره و در هم

می فشارم پلک های خسته را بر هم.

                                                                       فروغ فرخزاد

                  ..........ماجرای عشقمان..........   

روی تمام نامه های نا تمام خط کشیدم خطی سیاه به وسعت تمام لحظه های

سیاه و ناتمام زندگیم.

حرفهایت را همه می خوانند من دیوانه می شدم به خودم قول می دادم دیگر

برایت ننویسم ولی باز می نوشتم.

از این روز لحظه ها را نقاشی می کردی در تنهایی ام آرزوهایم را در سینه

حبس می کردم در بی کسیم فریادشان می زدم وداد همه ی بی کسی ها

 را در می آوردم.

ادای عاشقها را که نقاشی می کردم همه می خندید ولی تو همیشه

لبخند می زدی به همه چیز لبخند می زدی شاید همه ی حرفهایم را قبلأ از

دفتر خاطراتم خوانده بودی.

نمی دادنم همه را می دانی یا نه  شاید از روز نخست زندگیم در کنارم بودی

در کنار همه ی لحظه های سرد وخالیم.

شاید د رتنهایی ام یک روز متولد شدی شاید در خیالاتم نقاشیت کردم .

شاید از خیابان که می گذشتم نگاهم در نگاهت گره خورد و آمدی.

شاید تو همه ی تنهایی من بودی .

شاید تو خود تنهایی من بودی.

مرگ ستاره

 امروز و امشب باران می بارد ودر قلب من ستاره ای غروب

می کند واندیشه ای تازه طلوع می کند.

  قلبم را که بشکافی گورستانی از ستارگان مرده می یابی

که سالهاست درون وجودم دفن شده اند.

  قطران باران که روی زمین می افتد حس می کنم روح من

از وجودم فرو می ریزد وزیر پای سنگدلان خرد می شود و

همچون باران به دالان های آب می ریزد.

    دوباره تنهایم مثل گذشته مثل همیشه مثل همه ی ستاره های

بی کسی وآشفته مثل آشفتگی من.

مال مریم است حتی زیر همه ی شعرهام نوشتم.چون از شعرهای مریم خیلی خوشم میاد.                              

                         نقاشی

یک روز خواستم تنهایی ام را نقاشی کنم همه ی رنگ ها

را در سپیدی کاغذم جای دادم نمی دانم چرا تنهایی من

بیشتر ازهمه شبیه آسمان شد آسمان گرفته وابری

من رنگ همه هستی ام را در کاغذ خیسم جای دادم

وآسمان کاغذم ابری شد و بارید

رنگ خواسته هایم سیاه شد طوری که دیگر هیچ

نخواستم باز هم کشیدم واین بار ترکیبی از آسمان و

دریا وعشق شد

با عشق تو هستی من سراسر نور وجاودانگی شد

رنگ ها را در هم ریختم تا بهترین شوند ولی هیچ نشد

 عشق من همانند تنهایی ام ابری و بارانی بود

تو را کشیدم در پشت هاله ای از اشک و لبخند درپشت

دیواری از مه در میان سرخ ترین گلهای آرزویم من تورادیدم

در همه ی روزهای تنهایی ام پشت همه اشک ها و

لبخندهایم در میان همه رویاهایم

صدایت کردم وآمدی وهمه ی را نقاشی کردی

تنهایی ام  بوی زندگی گرفت و زندگی ام عطر تو

همه ی هستی ام همه ی تنهایی ام رنگ باخت

آرزو کردم تو باشی ومن وزندگی اما تو شدی وزندگی من

 آرزو کردم کاش دستهای خالی ام در گرمای

دستهایت گم می کردم و تو هم در آرزو هایت

مرا پیدا می کردی

واین بار دوباره تنهایی ام را صدا کردم ولی گویی

او هم مرا تنها گذاشت

زتو آموختم نقاشی عشق              زتو احساس را ترسیم کردم

ولی نقاشی من کاغذی نیست       برای رسم ابزاری ندارم

دل نقاشیم تفسیر رویاست            چرا تفسیر یک رویا نباشیم

چرا رنگ غروبی سرخ باشیم          چرا چون آبی دریا نباشیم

اگر چه گشت شعرم بس مطول       ولی نقاشی را قاب کردم

سحر شد خاطراتن نیز رفتند           دوباره من زمان را خواب کردم

                                       رهایی ماهی ها

به ماهی ها که خیره می شوم بی خودی ذوق می کنم درست مثل

بچگی های تکرار ناپذیر.

ماهی قرمز سال نو برایم رنگ وبوی زندگی دارد دوست دارم دست کنم توی

تنگ بلوروماهی قرمز را خسته کنم از پیچ و تاب بال هایش که رد شوم

 احساس می کنم با هم رفیقیم.

همه ی سال های تحویل شده ی زندگیم تحویل شدندولی همیشه احساس

می کنم که تحویل نشدند.

کنار آیینه وقرآن کنار سیب و ماهی می نشینم.

همه را در یک قطره اشک جمع می کنم ودرحوض کوچک حیاط آرزویم می ریزم.

همیشه می گویم این بار بهترین می شود این بار قشنگ ترین روز زندگیم اتفاق

می افتد نمی دانم شاید هم اتفاق افتاد.

از ماهی قرمزم قول می گیرم این بار که آرزو کردم یک بار به خاطر من به خاطر

آرزوی کوچک وخیس من بپرد.

من هم قول می دهم از تنگ کوچک بلوریم رهایش کنم.

کاش بپذیرد.

اینم اولین آپ سال ۸۸ است .برای شما دوستهای گلم.

این مطلب رو برای دل یکی از دوستان عزیزم می نویسم .من این

مطلب رو از حرفهای خودش برداشت کردم و براش نوشتم.امیدوارم که

 خوشش بیاد.

حرفهای یک دل

این اولین بار نیست که برایت می نویسم.می نویسم تا شاید این بار

بخوانی این بار که از کنار خانه کوچک قلبم رد شدی نیم نگاهی به خط

 خطی های دلم بیفکنی.

همه جا را پراز حرفهای دلم کردم یرای تو،برای تو که نمی دانی چقدر

اینجابدون تو تنهایم در این آبادی ویران در این شادی پرغم.

خسته ام خسته از این حرفهای بی پایان از این حاجت های نگشوده

 ازاین درد دلهای نگفته از این راه های نرفته.از این نرسیدن های

 همیشگی.

همیشه دیر می کنی یا شاید من دیر می رسم به وعده هایمان که

امروزمتن خالی اش رادر پشت ویترین مغازه ها به نظاره می نشینیم

به کارت پستالهای تولد که هر سال روز تولدت روی کارت های خاک

خورده ی قبلی می گذارم تو هر کدام را که باز کنی می بینی که

برایت نوشته ام حرفهای قلبم را برای تو ،برای تو که هر سال دوباره

برایم متولدمی شوی.

مریم در باره ی حرفهای دل میگه

بیا در کوجه باغ شهر احساس     شکست لاله را جدی بگیریم

اگر نیلوفری دیدیم زخمی           برای قلب پر دردش بمیریم

بیا با دستی از جنس سپیده       زلال اشک از چشمی بشوییم

بیا راز غم پروانه ها را                به موج آبی دریا بگوییم

بیا در خلوت افسانه هامان         برای یک کبوتر دانه باشیم

اگرروزی پرستوی بی پناهست   برای بال هایش لانه باشیم

بیا در لحظه ی سرخ نیایش        چو روح اشک،پاک وساده باشیم

بیا هر وقت باران باز بارید           برای گل شدن آماده باشیم

این آخرین آپ سال ۸۷ است.و من پیشاپیش عیدنوروز  رو به همه ی

شما دوستان عزیزم که هیچ وقت تنهایم نگذاشتید تبریک میگم.

واز خدا میخوام که هر آرزو ی که داری بهش برسید.

به پشت سرکه نگاه می کنم سطر به سطرش را به خاطر دارم.

خاطره تنها چیزی است که شاید دارم.

نمی دانم این راچگونه شروع می کنم تا پایان آن شیرین ترشود

پایان داستان زندگیم.

 قدم زدن درکوچه های شهری که سالها درگوشه وکنارش 

پرسه زده ام. گریه کردام.عاشق شدم.

 این خاطرات همه ی چیزیست که دارم خوب یا بد ولی شیرین.

یاد عیدهای نوروزعیدهایی که از دست بزرگترها می گرفتیم

وازشادی پرمی کشیدیم.

یاد هفت سین هایی که انتظار سبزشدن سبزه هایش را می کشیدیم.

یاد بیست گرفتنهای کلاس اول .

یاداولین بار که نوشتیم مادر در باران آمد.

ویادآن روزکه نوشتیم تو درباران آمدی عشق در باران آمد.

نمی دانم شایدهم اصلا نیامد.

نمی دانم چرا همه ی خاطراتم خیس است از قطره های باران

گویی این همه سال خاطراتم را گریه کردم که اینطور خیس شدند یا

همیشه اشک ریختم تا سراب شوند.

نمی دانم چرا همیشه عشق های ما با اشک وباران گره می خورند.

من همه ی لحظه های شیرین وتلخ زندگی ام را در نهانخانه ی قلبم

دردفتر خاطراتم برای تو نقاشی کردم شاید بدانی.

به دوستان عزیزی که تازه به وب من میان بگم که من وبلاگم رو عوض کردم و همه ی این مطا لب رو در یک روز ننوشتم وبا انتقال به این وبلاگ تاریخ همه ی آنها یکی شده.و تمامی نظرهای که دوستان عزیزم داده بودن پاک شده.

كوچه هاي باران

چترمي گيريم  و زير باران مي رويم واز رعدو برق هاي ترسناكش

نمي هراسيم.

اين بار اولي نيست كه قطره هاي باران به روي صورتم مي غلتند ومن  

عطردلنشين خاك باران زده را به ريه هاي خسته ام مي كشم.

باران كه مي بارد ياد كفش هاي خيسم مي افتم ياد هفت سالگي.

ديروز چترهايمان را مي گشوديم و زير باران مي دويديم امروز زير باران

مي رويم چترهايمان را مي بنديم قدم مي زنيم خيس مي شويم اما

نمي دانم چرا پاك نمي شويم صاف نمي شويم مثل باران بي ريا

نمي شويم.

غم هايمان را زير باران فرياد مي زنيم گريه مي كنيم ولي مثل ديروز

 شيرين كودكي نمي شويم.

مریم میگه

                            تا وقتي اينجا بموني

                            بارون قشنگ ونم نمه

                            هواي رفتن كه كني

                            مرگ گلاي مريمه

میخوام باز هم از مریم برای شما دوستان عزیزم بنویسم امیدوارم که خوشتان بیاد.

ای کاش من خورشیدبودم              روی علف ها می نشستم

 بامهربانی قفل غم را                    از روی درهای می شکستم 

ای کاش من آلاله بودم            آلاله ای خوش رنگ و زیبا

آلاله ای که دوست دارد           نجوای از سرخ شاپرک را   

ای کاش من احساس بودم              مفهوم سبز زنده بودن

مضمون باران بهاری                       در دفتر سرخ سرودن

ای کاش من لبخند بودم                 بر روی لبهای کوی

ای کاش غم را می زدودم               از چشم نمناک اسیری

ای کاش من پرواز بودم                    پرواز تا اوج رسیدن

پرواز تا اعماق رو یا                        نبض شقایق را شنیدن    

ای کاش من مهتاب بودم                 مهتاب با نوری طلایی

همدرد با مرغان عاشق                  با بی دلان درد آشنایی    

ای کاش من آیینه بودم                    یا انعکاس نور بود

با نقره هایم گرد غم را                    از صفحه ی دل می زدودم

ای کاش من یک قطره بودم              یک قطره اشک پاک و جاری

اشکی به روی گونه ای سرخ           یا در دل چشم انتظاری

ای کاش من یک یاس بودم               تا بیکران ها می رسیدم

دست پر از احساس خود را              بر قلب باران می کشیدم   

ای کاش من قلب بودم                    شب تا سحر گه می تپیدم

آنقدر می رفتم فراتر                        تا آه شب را می شنیدم   

ای کاش من دیدار بودم                    آن شوق نیلی رنگ دبدن

ازخوشه های زرد خورشید               گل دسته های یاد چیدن     

ای کاش با شعرهای رهایی              در قلب غوغا نما ئیم 

             وبا ورودحضرت عشق

              این کلبه را دریا نمائیم

                                         مریم